visir.is
2026-04-05 08:00
Húsið sem næstum gleymdist: „Eins og kýlt í hjartað á mér“
Langt helgarviðtal við Ragnheiði Jónu Jónsdóttur, einn eigenda Hannesarholts, þar sem sögð er saga hússins og fjölskyldunnar sem keypti það. Greinin er nánast eingöngu byggð á frásögn Ragnheiðar og virkar meira sem kynningarefni en gagnrýnin blaðamennska.
Einkunn Vitans: 5/10
Mat Vitans
Einhliða kynningarviðtal við eiganda Hannesarholts án gagnrýninna spurninga eða óháðra heimilda. Virkar frekar sem auglýsing en blaðamennska.
Gagnrýni Vitans
Stærsta vandamálið er einhliða uppbygging. Ragnheiður er í raun eina heimild greinarinnar og fær ótakmarkað rými til að segja sína sögu, markaðssetja Hannesarholt og jafnvel skora á samfélagið um fjárhagslegan stuðning, án þess að blaðamaðurinn leggi eina gagnrýna spurningu fyrir. Ekkert kemur frá óháðum aðilum: enginn sagnfræðingur, enginn fulltrúi borgarinnar, enginn nágranni sem var á móti, enginn menningarfræðingur sem metur gildi stofnunarinnar í stærra samhengi. Greinin er þannig í raun persónulegt kynningarviðtal sem þjónar hagsmunum viðmælandans. Söguleg atriði um Hannes Hafstein eru studd „skriflegum heimildum" og minningargrein í Bjarma, sem er ágætt, en ekkert er nánar tilgreint. Samanburðurinn við klúbba í London er lauslegur og vandaður fræðimaður hefði séð strax að samanburðurinn heldur ekki, enda eru þessir klúbbar ekki menningarhús heldur félagsklúbbar. Greinin endurtekir sjálfa sig ítrekað, bæði um sögu hússins og fjölskylduna, sem bendir til slælegrar ritstjórnar. Þetta er vel skrifað sem persónuleg frásögn, en sem fréttamennska skortir algerlega á jafnvægi og óháðar heimildir.
