Þjóðarsjúkrahúsið seinkar
Byggingarverkfræðingur færir rök fyrir því að Alþingi eigi að skilyrða frekari fjárveitingar til Nýs Landspítala við nýja grunnáætlun og skýra ábyrgð á lokaafhendingu. Hann byggir á svari NLSH til fjárlaganefndar, úttekt Ríkisendurskoðunar og tilkynningu heilbrigðisráðuneytisins. Hann leggst gegn stöðvun framkvæmda en telur að sama áhættufyrirkomulag fái sjálfkrafa áframhaldandi fé.
Höfundur setur sér sjálfur mælikvarða: hann greinir á milli staðreyndar, túlkunar og sviðsmyndar. Að mestu stenst hann eigin kröfu, og það er fátítt í skoðanagrein. Tölurnar ganga upp innbyrðis, fimm heimildir eru tilgreindar og næmnidæmin eru kynnt sem dæmi, ekki spár. Höfundur hafnar meira að segja hærri tapstölu sem gögnin bera ekki.
Á einum stað bregst aðferðin. Svar NLSH styður að félagið hafi viðurkennt áhættu af niðurbroti útboða. Staðhæfingin „gerir engar úrbætur“ er hins vegar túlkun sem sett er fram sem staðreynd, og ekkert í tilvitnuðum gögnum sýnir það. Talan 35 til 90 milljarðar er líka hrakin án þess að lesandinn fái að vita hver setti hana fram.
Rökin fyrir því að ríkið valdi þessa leið fá lítið rými. Þar má nefna samkeppni, getu innlendra verktaka og sveigjanleika í hönnun. Höfundur viðurkennir að skipting verkhluta sé „ekki sjálfkrafa röng“ en tekst ekki á við rökstuðning NLSH fyrir henni. Heiðarleg og vel byggð röksemdafærsla engu að síður.
