Kerfið sem á að vernda börnin en bregst þeim

Greinin er merkjanleg sem kosningaskrif: höfundur situr í 2. sæti á lista Miðflokksins í Mosfellsbæ og lýkur á beinu framboðsyfirlýsingu. Þetta er í sjálfu sér ekkert athugavert í skoðanagrein, enda er upplýsingin gefin bæði í upphafi og lok textans. Styrkur greinarinnar liggur í tilvísun til skýrslu Gæða- og eftirlitsstofnunar velferðarmála, sem er nafngreind og sannreynanleg heimild. Einnig er BUGL (Barna- og unglingageðdeild Landspítalans) nefnd sérstaklega og fullyrðingar um synjun þjónustu eru nokkuð áþreifanlegar, sem styrkir rökstuðninginn. Það sem veikir greinina sem skoðanaskrif er að tilfinningaleg mælska er í stórum mæli notuð í stað nákvæms rökstuðnings. Fullyrðingar eins og að foreldrar þurfi að fara „alla leið til Suður-Afríku" eru settar fram án nokkurs nánari útskýringa eða dæma. Staðhæfingin um drengi sem biðu í „tæp tvö ár" án framhaldsmeðferðar er óstudd nánari tilvísun í skýrsluna. Stíllinn er mjög endurtekinn, stuttar yfirlýsingar eins og „þetta á ekki að gerast" og „þetta er hættulegt" koma aftur og aftur, sem lýsir frekar agitprópi en rökstuddri greiningu. Tillögur höfundar eru almennar og óaðgreinanlegar frá hvaða frambjóðanda sem er: „fleiri og fjölbreyttari úrræði" og „raunverulegt eftirlit" eru ekki tillögur heldur óskir. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt en hefði orðið mun sannfærandi ef höfundur hefði tengt fleiri staðhæfingar beint við efni skýrslunnar og útskýrt hvernig fyrirhuguð „neyðarúrræði í Mosfellsbæ" mundu virka í reynd.