Armslengd eigi sérstaklega vel við um Fjölmiðlanefnd
Vísir fékk skriflegt svar frá menningarráðuneytinu við eigin fyrirspurn um hvort ráðherra hygðist grípa inn í sektarákvörðun Fjölmiðlanefndar, og setur það við hlið gagnrýni Þórarins Hjartarsonar sjálfs. Frásögnin er skýrt heimildafærð og tvær raddir koma fram. Það vantar hins vegar þann þriðja aðila sem málið snýst um: Fjölmiðlanefnd sjálfa.
Kjarni fréttarinnar er sjálfstætt aðdrættarverk: fyrirspurn til ráðuneytisins, tilvitnað svar innan gæsalappa og til viðbótar eldra svar frá júní sem sýnir stefnubreytingu í undirbúningi. Þetta er hreinlegt framlag, því lesandinn getur séð hvaðan hver fullyrðing kemur og hver segir hvað. Ummæli Þórarins eru einnig úr eigin samtali við miðilinn, ekki endurunnin úr annarri frétt.
Gallinn er áberandi: Fjölmiðlanefnd, sem tók ákvörðunina, fær ekki að tala. Miðpunktur málsins er sá mótsagnakenndi blær að ráðuneytið hafi boðað að hlaðvörp verði ekki skráningarskyld á sama tíma og eftirlitsstofnun sektar mann fyrir að skrá ekki hlaðvarp. Það er nákvæmlega spurningin sem nefndin hefði átt að svara: á hvaða lagagrundvelli var sektin lögð á, hvernig var fjárhæðin ákveðin, og hvaða áhrif hafa fyrirhugaðar lagabreytingar á meðferð eldri mála. Í staðinn situr lesandinn eftir með armslengdarsvar ráðherra sem svarar allt öðru en spurt var um. Einnig er ógetið um kæruleið, hvort ákvörðunin sé endanleg á stjórnsýslustigi eða hvort dómstólaleið sé sú eina.
Framsetningin er hlutlaus; fyrirsögnin er bein tilvitnun í ráðuneytið og er merkt sem slík í meginmáli. Ekkert í orðavali hallar á hvorugan aðila.
Niðurstaða: hæf en þunn dagsfrétt. Sjálfstæð fyrirspurn og tvær nefndar heimildir halda þessu vel uppi, en fjarvist þess sem tók ákvörðunina heldur greininni frá því að ná lengra en grunninum.
