Ruslið eftir Kanana á Grænlandi

Styrkur greinarinnar er sá að hún vísar skýrt í upprunalega rannsóknarvinnu Politiken, sem sendi blaðamenn og ljósmyndara til Grænlands og heimsótti 36 fyrrverandi herstöðvar. Þetta er nafngreind og trúverðug heimild, og höfundur hylur ekki að hann miðlar efni annars miðils. Sögulegur bakgrunnur, frá Kauffmannsamningnum 1941 til Camp Century og samningsins frá 1951, er settur fram skýrt og virðist byggja á þekktum sögulegum staðreyndum. Tilvísun í ummæli Svend Auken, fyrrverandi umhverfisráðherra Danmerkur, og fullyrðingin um loforð frá 1991 eru gagnsæjar, þótt ekki sé vísað í tiltekið skjal eða útgáfu þar sem maður geti sannreynt þessi atriði sjálfstætt. Veikleikarnir eru tveir. Í fyrsta lagi er greinin nær alfarið háð einni heimild, þ.e. rannsóknarvinnu Politiken. Enginn annar aðili er ræddur til sakar: hvorki bandarísk stjórnvöld, dönsk stjórnvöld, né grænlenskir fulltrúar hafa orð sín til sölu í greininni. Tilvísun í afstöðu Bandaríkjamanna kemur aðeins í formi endursagnar og tilvitnun í ummæli sem rakin eru til ársins 2003. Í öðru lagi vantar skýrari tengingu við inngang greinarinnar: yfirlýsingar Trumps eru nefndar en ekki útfærðar eða settar í samhengi við viðskilnaðarspurninguna á kerfisbundinn hátt. Niðurstaðan í heild er þó sú að greinin er vel skrifuð og gefur lesandanum efnislega innsýn, en hefði styrkst töluvert ef höfundur hefði leitað eftir viðbrögðum frá bandarískum eða dönskum stjórnvöldum.