Ari Kr. Sæmundsen skrifar: Stefán Jón og Andri Snær eru ekki sáttir
Skoðanapistill í háðstóni sem rekur nýlega umræðu um loftslagsmál, rafeldsneyti, virkjanir og skattlagningu. Höfundur vísar í greinar og viðtöl í DV, Morgunblaðinu og Vísi og tekur afstöðu gegn auknum álögum og vindorku en með bættu dreifikerfi.
Dagsetningar og miðlar fylgja nánast hverri tilvísun í pistlinum: DV 30. okt., Morgunblaðið 26. okt., Vísir 31. okt. og 2. nóv. Lesandinn getur því rakið hvert sjónarmið sem höfundur tekur fyrir, og það er meira en margir skoðanapistlar bjóða upp á. Háðið er líka lögmætt verkfæri í þessu formi.
Vandinn liggur í því hvernig sjónarmiðum annarra er komið til skila. Höfundur gefur sér að orð Aldins um líffræðilega fjölbreytni eigi „væntanlega“ við gróðursetningu framandi trjátegunda og skýtur inn „rúnturinn verður aflagður“ eins og það sé hluti af tillögunum. Rökin gegn grænu metanóli sleppa því að kolefnið í rafeldsneyti er yfirleitt fangað úr andrúmslofti eða útblæstri. Spurningin um hvað myndist við bruna virðist því afhjúpandi en svarar ekki því sem talsmenn halda fram.
Aðalsteinn er sagður hafa gert „ein mistök“, en hver þau voru er aldrei útskýrt. Í stað þess að hrekja rök Sveins Atla er honum lýst sem „önugum, ungum manni“. Þar kemur persónulýsing í stað röksemda, og þar tapar pistillinn mestum trúverðugleika.
