Samfélagsleg ákvörðun að fækka sjálfsvígum

Greinin er í eðli sínu fréttaviðtal og persónulegt yfirlit yfir stöðu sjálfsvígsforvarna, og því er eðlilegt að einn heimildamaður sé í forgrunni. Guðrún Jóna er bæði fagaðili og aðstandandi, sem gefur greininni sérstakt þyngdarafl. Gögn frá Hagstofunni, Samgöngustofu og Alþjóðaheilbrigðisstofnuninni eru tilgreind og sannreynanleg, og fjárveitingar eru raktar til nafngreindra ráðherra. Einnig er vísað í úttekt Píeta-samtakanna og rannsóknir, þótt ekki sé alltaf bent á tilteknar heimildir. Fullyrðingin um að hvert sjálfsvíg kosti samfélagið 500 milljónir er aðeins studd orðunum „útreikningar benda til"; lesandinn fær ekki að vita hvaðan sú tala kemur nákvæmlega, sem er ábending til bóta. Sömuleiðis er talan um 135 einstaklinga sem verða fyrir áhrifum af hverju sjálfsvígi ekki heimildafest frekar en sem almennt viðmið. Þrátt fyrir að greinin sé eins rödduð er raddflóra hennar þó nokkur: Tómas Kristjánsson sálfræðingur er vitnaður til, auk Vigfúsar Bjarna Albertssonar prests, og vísað er til Craig J. Bryan og bókar hans. Greinin hefði þó notið góðs af sjálfstæðri sérfræðirödd sem gæti sett fullyrðingar Guðrúnar Jónu í víðara samhengi, til dæmis varðandi samanburð við Norðurlönd. Framsetningin er hlutlæg og fagleg; blaðamaðurinn leyfir viðmælanda að segja sína sögu án þess að ýta efninu í pólitíska átt, þótt gagnrýni á fjárveitingar stjórnvalda sé nokkuð áberandi. Á heildina litið er þetta vel unnin grein um viðkvæmt málefni, þar sem heimildir eru að mestu gagnsæjar og efnið vel skipulagt.