Að­för að einkabílnum hættir?

Sem skoðanagrein og kosningaefni ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika, ekki á forsendum heimilda eða jafnvægis. Höfundur er skýrt auðkenndur sem oddviti Flokks fólksins, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Röksemdin sjálf er hins vegar frekar grunn: fullyrðingar eins og „aðför að einkabílnum" og „forsjárhyggja" borgarinnar eru settar fram sem staðreyndir án nokkurs rökstuðnings eða gagna. Hvergi er vísað til talna um umferðarþróun, bílastæðafjölda, gjaldbreytingar eða kannana sem styðja myndina af „aðför". Þegar höfundur talar um „óhóflegar hækkanir á gjöldum" og „stórfellda fækkun bílastæða" er lesandinn skilinn eftir án viðmiða. Tillögurnar sjálfar eru fjölmargar en yfirborðskenndar: snjallstýrð umferðarljós, göngubrýr, hliðraðir vinnutímar og gjaldfrjálst Strætó fyrir börn eru allt nefnd án þess að kostnaður, framkvæmdahæfni eða forgangsröðun sé rökstudd. Greinin virkar þannig frekar sem yfirlýsing en rökræð. Til viðbótar er athyglisvert að höfundur gagnrýnir Borgarlínu fyrir skort á trausti en útskýrir ekki hvað hann myndi gera öðruvísi, annað en óljóst kall um „breytingu". Sem kosningaefni er textinn ekki óeðlilegur á sínum forsendum, en sem hugmyndagrein skortir dýpt og gagnastuðning verulega.