Ríkis­stjórnir og fjöl­miðlar Evrópu – sam­einaðir í stuðningi við þjóðar­morð

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta sem slíka: krafan er þá um hugmyndafræðilegan heiðarleika og gæði rökstuðnings, ekki jafnvægi heimilda. Höfundur kynnir sig sem frambjóðanda til formanns Vinstri grænna, sem er gott gagnsæi. Röksemdafærslan sjálf er hins vegar veik að uppbyggingu. Stórar fullyrðingar berast í röð án þess að þeim sé undirbyggt: „einræðishyggja jafnaðarmanna og krata" í Bretlandi og Þýskalandi er sett fram sem staðreynd en engin dæmi tilgreind; vísað er í „tillögur á þingum Þjóðverja og Breta" um að banna mótmæli, en ekkert nánar gefið upp. Eina nafngreinda heimildin er Al-Jazeera, og þar er einungis sagt að stöðin hafi „greint frá umfangi viðskipta" en ekki tilgreint hvaða frétt, hvenær eða hvaða tölur. Fullyrðingin um að evrópskir fjölmiðlar hafi alls ekki greint frá viðskiptum Evrópu og Ísraels er mjög víðtæk og ósönnuð. Rapyd er nefnt sem dæmi, en engin heimild eða gögn um eðli samstarfsins fylgja. Greinin notar þungt hlaðið tungumál á borð við „barnamorðingjaþjóðir" og „útrýmingu innfæddra íbúa" og framsetningin er nánast alfarið yfirlýsing frekar en rökræða. Jafnvel sem skoðanagrein skortir hér þann rökstuðning sem gerir lesandanum kleift að meta hvort fullyrðingarnar standist, og Al-Jazeera tilvísunin er of óljós til að teljast raunveruleg stoð. Greinin nær ekki yfir viðmið um vandaða skoðanaskrif.