Enginn lærir í af­neitun

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt auðkenndur sem framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs, sem er jákvætt. Röksemdafærslan er vel skipulögð: höfundur vísar í tilgreind gögn ráðuneytisins, nefnir tilteknar tölur (43 grunnskólar, hlutföll frá undir 50% upp í yfir 80%), og tekur á aðferðafræðilegri gagnrýni sem beinist að greiningunni. Sérstaklega ber að nefna að höfundur vitnar beint í gagnrýnanda sinn, Ragnheiði Stephensen, og bendir á að hún sé í raun sammála grunnhugmyndinni um ófullnægjandi hæfniviðmið. Viðbrögð skólastjóra Fellaskóla eru nefnd sem dæmi um uppbyggileg viðbrögð. Þetta gefur greininni ákveðna breidd þrátt fyrir að hún sé skrifuð frá skýrum hagsmunapóli. Veikleiki greinarinnar sem rökræðu er sá að höfundur afgreiðir aðferðafræðilega gagnrýni á fyrri hluta greiningarinnar nokkuð hratt; hann viðurkennir að gögnin fylgi ekki sama nemendahópi en segir þetta „leggja þvert á alla skólana" án þess að útskýra hvers vegna það ógilda aðferðafræðilega athugasemdina. Þar er rökstuðningurinn veikastur. Þá er framsetning greinarinnar á mótherjum ansi einföld: „forysta Kennarasambands Íslands og aðrir talsmenn kerfisins" eru settir fram sem afneitendur án þess að vitnað sé beint í tiltekin ummæli þeirra. Slík einföldun veikir röksemdafærsluna. Engu að síður er þetta skýr og vel skrifuð skoðanagrein þar sem hagsmunatengsl eru augljós og lesandinn getur metið rökin á eigin forsendum.