Um sveitar­stjórnar­kosningar, sið­ferði­lega dofnun og brot­hætt eðli réttinda

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á forsendum rökstuðnings og vitsmunalegs heiðarleika. Höfundur byggir vandaða og heildstæða röksemdafærslu um tengsl efnahagslegs óöryggis, samfélagsmiðla og lýðræðislegrar afturfarar. Rökin eru innbyrðis samkvæm og framsetningin skýr. Veikleikarnir eru þó áberandi. Í fyrsta lagi vísar höfundur á nokkrum stöðum í „félagsfræðina" og „söguna" sem heimild, en nefnir aldrei einn fræðimann, eina rannsókn eða eitt dæmi úr sögunni til stuðnings. Fullyrðingin um að þjóðernishyggja og andstaða við mannréttindabaráttu hafi „færst í meginstraum" stendur án stuðnings úr kosningagögnum, skoðanakönnunum eða samanburðarrannsóknum, þótt slík gögn séu aðgengileg. Í öðru lagi er umfjöllunin um sveitarstjórnarkosningarnar sjálfar furðu þunn, miðað við fyrirsögnina: engar niðurstöður eru nefndar, engir flokkar, engin dæmi um þá hægrisveiflu sem höfundur lýsir. Greinin fjallar í raun um almennt siðferðilegt ástand Vesturlanda, ekki um íslensku kosningarnar sem lesandinn gæti ætlað sér að skilja betur. Í þriðja lagi er framsetningin einhliða á þann hátt að höfundur gerir ráð fyrir einni réttri túlkun á þróuninni, án þess að viðurkenna mótrökin: sú afstaða að gagnrýni á innflytjendastefnu eða femínisma geti átt sér raunhæfar forsendur án þess að vera afmennskun kemur hvergi til umfjöllunar. Skoðanagrein þarf ekki jafnvægi í sömu merkingu og frétt, en vitsmunalegt heiðarleika krefst þess að viðurkenna hvar rök andstæðingsins hafa einhvern kraft. Greinin er því vel rituð hugmyndagrein sem nær þó ekki þeim fræðilega þunga sem efnistökur hennar krefjast.