Samstarf en ekki herskylda

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og ber því að meta hana fyrst og fremst á gæðum rökstuðnings og hugmyndavinnu, ekki á hefðbundnum kröfum um jafnvægi heimilda. Á þeim forsendum stendur hún vel. Röksemdafærslan er skýr: greinarhöfundur skilgreinir vandann (óvissu um bandarískan stuðning), kynnir tillögur Kubiliusar, setur þær í samhengi við afstöðu annarra ESB-leiðtoga og dregur ályktanir um hvað sé pólitískt raunhæft. Framsetningin er sanngjörn; höfundur tilgreinir bæði þá sem vilja ganga lengra og þá sem hafa varað við, svo sem Kaja Kallas. Þetta gefur lesandanum möguleika á að mynda sér sjálfstæða skoðun. Það sem mætti bæta er tvennt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að Bandaríkjamenn hafi „tilkynnt Evrópuþjóðum" fyrirhugaðan brottflutning herliðs ekki studd tilvísun í ákveðna heimild eða tilkynningu; lesandinn getur ekki auðveldlega sannreynt hvenær eða hvernig þetta var tilkynnt. Í öðru lagi nefnir greinin að Bandaríkin og Ísrael hafi „ráðist á Íran" sem dæmi um gagnsleysi NATO-ríkja, en sú yfirlýsing kemur án samhengis eða tímasetningar og gæti verið villandi ef lesandinn þekkir ekki viðkomandi atburð. Stuttur lýsandi setningaskil hefði hjálpað. Heildarrökstuðningurinn er þó vel uppbyggður, sérlega greiningin á lagalegum takmörkunum ESB í varnarmálum og aðgreiningu á herskyldu og samvinnu.