Sigurður búinn að borga í 40 ár en skuldar enn – „Ég er orðinn leiður á þessu rugli”

Megingallinn er sá að þetta er ekki fréttagreining heldur endursögn á aðsendri grein eins manns, sett upp eins og frétt. Sigurður lýsir eigin reynslu og skoðunum, sem er fullkomlega eðlilegt í aðsendri grein, en þegar miðill endurbirti efnið sem fréttaefni þarf eitthvað meira. Engar tölulegar staðhæfingar hans eru kannaðar: hversu mikið hefur hann greitt af láni, hvaða lán var um að ræða upphaflega, hvernig stendur á því að skuldin hefur aukist? Ekki er leitað til sérfræðinga á húsnæðislánamarkaði, til Íbúðalánasjóðs eða banka um eðli verðtryggðra lána. Fullyrðingar um að jafnaldrar í Noregi og Englandi séu „fyrir löngu orðnir skuldlausir" standa ósannaðar, og enginn er spurður hvort sá samanburður standist. Greinin virkar því sem einhliða vettvangur fyrir eitt sjónarmið, klætt í fréttaform, án þess að lesandinn fái nokkurt tæki til að meta hvort aðstæður Sigurðar séu dæmigerðar eða óvenjulegar. Þá er innrömunin skýr: verðtrygging er óréttlát, Evrópusambandið er lausnin, en engar gagnrýnisraddir eða önnur sjónarhorn fá hljómgrunn.