Ætlar að leita til evrópskra dómstóla falli málið honum ekki í hag

Stærsti veikleikinn er skortur á jafnvægi. Fréttinni er eingöngu miðlað frá sjónarhóli aðaleiganda Vélfags, Ivan Nicolai Kaufmanns, og lögmanns félagsins, Sigurðar G. Guðjónssonar. Ríkislögmaður, sem flutti mál ríkisins fyrir Hæstarétti, var ekki spurður, og ekki er heldur vísað til sjónarmiða Arion banka eða utanríkisráðuneytisins. Þetta skiptir máli þar sem kjarni deilunnar snýr að aðgerðum ríkisins og bankans, sem þar með fá ekkert svigrúm til að rökstyðja afstöðu sína. Blaðamaður hefði átt að leita til ríkislögmanns eða talsmanns ráðuneytisins og geta þess ef svar barst ekki. Önnur atriði eru þó ásættanleg. Heimildamennirnir eru nafngreindir og vitnað er beint í þá. Nefnd er athugasemd um birtingartíma reglugerðar í B-deild Stjórnartíðinda, sem er sannreynanleg staðhæfing. Spurning Skúla Magnússonar hæstaréttardómara er tilvitnuð og gefur lesandanum þokkalegt samhengi um lagalega stöðu málsins. Framsetningin er þó einhliða: fyrirsögnin vísar einungis til næstu skrefa stefnanda og fréttaefnið veitir honum bæði leiðandi og lokaorðin. Heildarmyndin sem lesandinn situr uppi með er takmörkuð ef hann treystir á þessa frétt eina. Gott hefði verið að draga saman meginatriði málflutnings ríkislögmanns, jafnvel stutt.