Neitar að hafa beitt fósturbörnin á Gauks­stöðum of­beldi

Stærsti gallinn er hversu einhliða greinin er í byggingu sinni. Fyrirsögnin gefur strax til kynna sjónarhorn hins ákærða, og meginefni greinarinnar er langur vitnisburður Jóns Steinars úr færslu hans á samfélagsmiðli. Lögmaður fyrrverandi fósturbarna, Lilja Margrét Ólsen, fær stutt tilvitnun þar sem lýst er tveimur tilteknum atvikum, en ekki er rætt frekar við hana, ekki heldur við einhvern fulltrúa lögreglu á Suðurnesjum, barnavernd, barnastofu eða nokkurn óháðan sérfræðing. Þannig er hún nánast notkunarheimild til að uppfylla formsatriði um jafnvægi, en raunverulegt jafnvægi vantar. Greinin getur ekki á nokkurn hátt kallast sjálfstæð fréttamennska; hún er í raun vettvangur fyrir sjónarmið eins aðila, byggð á efni sem hann birti sjálfur á samfélagsmiðli. Annar veikleiki er að greinin nefnir niðurfellingu lögreglumálsins sem staðreynd sem styrki mótmæli Jóns Steinars, án þess að skýra hvort niðurfelling þýði að ekkert hafi gerst eða hvort sönnunarskortur hafi ráðið úrslitum. Þetta er mikilvægur munur sem fréttamaðurinn hefði þurft að útskýra. Fullyrðing Jóns Steinars um að „ekkert barn hafi orðið fyrir ofbeldi" er sett fram nánast sem staðfest niðurstaða frekar en sem sjónarhorn hans. Einnig er vert að nefna að tilraun Jóns Steinars til að tengja umfjöllunina við andstöðu gegn ferðaþjónustuframkvæmdum hans er sett fram án þess að blaðamaðurinn kanni þá fullyrðingu frekar eða biðji aðra aðila um viðbrögð.