Landsréttur svipti konu skaðabótum vegna þess að hún var ölvuð þegar hún datt á framkvæmdasvæði
Frétt um dóm Landsréttar í skaðabótamáli gegn VÍS, byggð á sjálfum dómnum sem er bæði vitnað orðrétt í og tengt við. Efnistökin eru sannreynanleg, en fyrirsögnin gefur ranga mynd af niðurstöðunni.
Fyrirsögnin stangast á við dómsorðið sem fréttin sjálf birtir. Landsréttur „svipti“ konuna ekki skaðabótum; niðurstaðan var að hún bæri helming tjóns síns og að VÍS hefði þegar greitt bætur í samræmi við hálfa bótaskyldu. Þar liggur skekkjan: lesandi sem les aðeins fyrirsögnina fær á tilfinninguna að konan hafi farið tómhent frá, og sá lesandi er afvegaleiddur. Þá er ölvunin ekki einangraða ástæðan, heldur nefnir dómurinn samspil sakar verktakans, almenns aðgæsluleysis og ölvunarástands.
Heimildarvinnan sjálf er í lagi. Dómurinn er frumheimild, lengri hluti niðurstöðunnar er birtur orðrétt og tengill fylgir, svo lesandinn getur sannreynt hvert atriði sjálfur. Það er meira en mörg dómsfréttaskrif bjóða.
Orðalagið ber hins vegar vott um afstöðu sem fréttatextinn gerir ekki grein fyrir. Að VÍS hafi „hamrað á þeirri staðreynd“ og að 2,1 prómil „þyki býsna mikið“ eru ályktanir blaðamanns, ekki tilvitnanir í dóminn. Engin viðbrögð eru sótt, hvorki frá lögmanni konunnar né VÍS, sem hefði dýpkað umfjöllunina þótt dómsfrétt standi vissulega á eigin fótum án þeirra.
