Engar samninga­við­ræður lengur - einungis sótt um inn­göngu.

Sem skoðanagrein er rétt að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugverkalegs heiðarleika frekar en jafnvægis. Höfundur styðst við þrjár aðgreinanlegar heimildir: opinberan bækling ESB um stækkunarferlið (blaðsíða tólf nefnd sérstaklega), ummæli Štefan Füle sem stækkunarstjóra ESB við Össur Skarphéðinsson og viðtal við Heather Grabbe hjá Bruegel í kvöldfréttum RÚV. Þetta er ágætur grunnur fyrir skoðanagrein og gefur lesandanum möguleika á að sannreyna helstu fullyrðingar. Að sama skapi ber að benda á veikleika. Kjarnafullyrðingin, að ESB bjóði „ekki lengur" upp á samningaviðræður heldur einungis aðlögunarferli, er nokkuð einföldun. Aðildarviðræður (e. accession negotiations) fela vissulega í sér að umsóknarríki aðlagi sig regluverki ESB, en þær innihalda einnig viðræðuþætti þar sem tímarammar, bráðabirgðaráðstafanir og tæknilegar útfærslur eru samningsbundnar. Höfundur framsetir þetta sem algjöran greinarmun á milli „samningaviðræðna" og „umsóknarferlis" án þess að viðurkenna blæbrigði sem gætu mótmælt hennar túlkun. Þá er ályktunin um að „alveg ljóst" sé að Ísland fengi aldrei varanlegar undanþágur vegna sjávarútvegs sterkari en heimildirnar réttlæta; greinin bendir á Malta sem fordæmi en gerir ekki grein fyrir fullri sögu undanþága í nýlegum stækkunarsamningum. Orðalag á borð við „blekkingar orðaleiki" og „slá ryki í augu almennings" er harkaleg gagnrýni á ráðherra án þess að sýna fram á meðvitaðan ásetning. Þrátt fyrir þessa galla stendur greinin á sannreynanlegum heimildum og er skýrt merkt sem skoðun.