Telja norskan úrskurð um lögmæti bílastæðagjalda eiga við á Íslandi
Fréttin greinir frá úrskurði Héraðsdóms Oslóar um innheimtugjöld bílastæðafyrirtækja og flytur þá fullyrðingu formanns Neytendasamtakanna að úrskurðurinn sé fordæmisgefandi á Íslandi. Breki Karlsson er eini nafngreindi heimildarmaðurinn og engum af þeim aðilum sem gagnrýnin snýr að er gefinn kostur á svörum. Lagalega kjarnafullyrðingin stendur óprófuð.
Kjarni fréttarinnar er umdeild lagatúlkun: að norskur úrskurður um innheimtugjöld eigi við íslensk vangreiðslugjöld. Þessi fullyrðing kemur frá formanni Neytendasamtakanna og, án nafngreinds talsmanns, frá FÍB. Ekkert lögfræðilegt sjónarmið til mótvægis er sótt, engum bílastæðarekanda eða innheimtufyrirtæki á Íslandi er gefinn kostur á að svara, og hvorki Neytendastofa né Fjármálaeftirlitið eru spurð, þótt Breki gagnrýni beinlínis aðgerðaleysi þeirra. Það er grundvallargalli: viðmælandi setur fram kröfu á tvær stofnanir og blaðamaður hringir ekki í þær.
Sjálfur úrskurðurinn er nefndur en ekki afgreiddur sem heimild. Hvenær var dæmt, í hvaða máli, á grundvelli hvaða norsku lagagreinar? Lesandinn getur ekki sannreynt samanburðinn við íslenskt regluverk, sem er þó öll forsenda fréttarinnar. Fjárhæðin, tæpar 300 milljónir norskra króna, er sett fram án tilvísunar; hún gæti verið sótt í dómskjalið eða í erlenda frétt, en það sést ekki.
Varnaglinn um áfrýjun er rétt innifalinn og tilvitnanir eru skýrar. En þegar fullyrðing um endurgreiðslurétt íslenskra neytenda er flutt óprófuð fær lesandinn einhliða mynd af máli sem er í reynd óútkljáð.
