Skipti engu nema við göngum í ESB

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Röksemdin byggist á skýru aðgreiningaratriði: samvinna sé annað en samruni, og aðlögun að regluverki ESB fari fram samhliða viðræðum, ekki eftir þær. Þetta er ágætur kjarnpunktur og höfundur vísar í „gögn sambandsins sjálfs" sem stoð, þótt engin tiltekin skjöl eða heimildaskrá séu nefnd. Sú almenna tilvísun veikir rökstuðninginn eitthvað; lesandinn verður sjálfur að leita uppi viðeigandi efni. Á hinn bóginn er fullyrðingin um að varanlegar undanþágur frá yfirstjórn sambandsins séu ekki á boðstólum sett fram sem ómótmælanleg staðreynd án nokkurs rökstuðnings, en í raun er sú fullyrðing umdeilanlegri en hún virðist, enda hafa ríki eins og Danmörk og Írland fengið varanlegar undanþágur á tilteknum sviðum. Þessi einföldun dregur úr trúverðugleika greinarinnar. Uppbygging pistilsins er skýr en einhæf: höfundur endurtekur sama grundvallaratriðið, aðgreiningu samvinnu og samruna, margoft í lítið breyttum orðum án þess að dýpka rökin eða bæta nýjum hliðum við. Framsetningin er einhlíð í þá átt að ESB-aðild jafngildi algeru fullveldisafsali, en höfundur leggur ekkert mat á hugsanlegan ávinning eða mótrökin sem ESB-sinnar setja fram. Fyrir skoðanagrein er það eðlilegt að hafa skýra afstöðu, en heiðarlegri umfjöllun hefði viðurkennt gagnrök áður en þeim var hafnað.