Alþjóðasamstarf í umhverfismálum: ESB sem drifkraftur lausna
Skoðanagrein Sveins Atla Gunnarssonar færir rök fyrir mikilvægi ESB í alþjóðlegu umhverfisstarfi og telur aðild rökrétt skref fyrir Ísland. Greinin er skrifuð sem andgrein við skoðun formanns Heimssýnar og styðst við sögulegar tilvísanir í alþjóðlega samninga. Höfundur gefur upp hagsmunatengslin sín við loftslagshópinn París 1,5 og ESB-aðildarhreyfinguna.
Greinin er birt sem skoðun og höfundur gefur skýrt upp hagsmunatengsl sín, sem er til fyrirmyndar. Röksemdafærslan byggir á nokkrum vel þekktum sögulegum tilvísunum: Genfarsamningnum (1979), Helsinki-bókuninni (1985), Montreal-bókuninni (1987), Kyoto-bókuninni (1997) og stofnun EU ETS (2005). Þetta eru sannreynanlegar staðreyndir og veita greindinni ákveðinn fræðilegan grundvöll. Veikleikarnir liggja þó í rökstuðningnum sjálfum. Fullyrðingin um að ESB-ríki hafi „leitt" vinnuna innan SÞ gegn súru regni stendur án tilvísunar í rannsóknir eða heimildir, þótt hún sé ekki fráleitt. Þyngra vegur að greinin gerir enga tilraun til að viðurkenna álitleg mótrökin: til dæmis að EES-samningurinn veiti nú þegar aðgang að umhverfisregluverkinu, að smáríki hafi takmörkuð áhrif innan ESB jafnvel með fullu atkvæðavægi, eða að Noregur og Sviss hafi náð árangri í loftslagsmálum utan sambandsins. Fyrir skoðanagrein er ekki krafist jafnvægis, en greinin myndi styrkjast sem rökræða ef hún tæki á sterkustu gagnrökunum í stað þess að vísa þeim til hliðar sem „einangrunarhyggju". Tilvísun í skoðanagrein Haraldar Ólafssonar og rýni Halldórs Jörgen Olesen setur samhengi, en málflutningurinn missir af tækifærinu til þess að fást við efnisleg gagnrök, sem gerir greinina fremur einsleiða í röksemdafærslu.
