Hval­veiðar: Bláa pillan eða sú rauða?

Greinin er birt sem skoðun, og ber að meta á forsendum hugmyndafræðilegs rökstuðnings fremur en heimildarýni. Uppsetning greinarinnar er vel unnin að þessu leyti: höfundur kynnir báða „valkostina" og gerir grein fyrir rökum hvors um sig. Vandinn er sá að jafnvægið er yfirborðskennt. „Bláa pillan" fær stuttan og frekar afmarkaðan kafla þar sem rök veiðisinna eru dregin saman í nokkrar setningar, en „rauðu pillunni" er gefið margfalt meira rými, dýpri útlistun á vistfræðilegum röksemdum og tilfinningalegri framsetning. Samlíkingin við The Matrix er í eðli sínu áhrifamikil en ber í sér þau undirliggjandi skilaboð að sá sem velur „bláu pilluna" kjósi blekkingu umfram veruleika; það er ekki hlutlaus rammi heldur ónefnd hliðrun. Fullyrðingin um að 150 langreyðar þoli veiðar er sett fram sem skoðun veiðisinna en án tilvísunar í tiltekin gögn eða stofnun; á sama hátt eru vísindalegar staðhæfingar um kolefnisbindingu hvala og hlutverk þeirra í vistkerfi settar fram án heimilda. Í skoðanagrein er slíkt ekki jafn alvarlegt og í frétt, en greinin hefði staðið betur ef höfundur hefði tengt staðhæfingar sínar við nafngreind rannsóknarstörf eða stofnanir. Gagnsæi höfundar um eigin tengsl við París 1,5 hópinn er jákvætt og gefur lesandanum forsendur til að meta afstöðuna. Á heildina litið er þetta vel skrifuð og skýr skoðanagrein, þótt rökstuðningurinn sé frekar einstefnulegur og hefði bæst við sterkari heimildum.