Á sex­tugs­aldri og sótti um fimm­tíu störf en fær ekki vinnu

Stærsti veikleikinn er algjört jafnvægisskort. Greinin er í raun viðtal við einn mann um eigin reynslu, sem birt er sem ritstjórnarefni frekar en lesendagrein eða skoðun. Gunnar Gíslason setur fram þá tilgátu að aldur sé ástæða þess að hann fær ekki vinnu, en blaðamaðurinn leggur ekkert til af sjálfstæðri heimildaöflun til að styðja eða vega á móti þeirri fullyrðingu. Enginn vinnuveitandi, mannauðssérfræðingur eða hagfræðingur er spurður álits; engar tölur um aldursmismunun á íslenskum vinnumarkaði eru nefndar; engin rannsókn eða skýrsla er vísað til. Íslandsbankinn er nafngreindur sem fyrirtæki sem bauð Gunnari ekki í viðtal, en bankinn fékk engan sýnilegan tíma til andsvara. Þetta skiptir máli því ásakanir um aldursmismunun eru alvarlegar, og án nokkurs mótvægis verður greinin einrómur málflutningur. Framsetningin er einnig einsleit: fyrirsögnin og inngangurinn setja sögu Gunnars fram sem staðreynd um vinnumarkaðinn, en í raun er engin sjálfstæð sönnun lögð fram. Tölur sem Gunnar nefnir um veltuaukningu og afkomu fyrri starfa eru ósannaðar í greininni, þótt þær séu í eðli sínu sannreynanlegar. Á heildina litið er þetta fremur vettvangsgrein fyrir einstaklingi en fréttaskrif, en birt sem ritstjórnarefni án þess að þeim einhliða einkennum sé viðurkennt.