Byggjum það sem fólkið vill

Greinin er greinilega skoðanagrein og skal metin sem slík: á röksemdum og hugverklegri heiðarleika, ekki jafnvægi heimilda. Hildur vísar í tvær nafngreindar heimildir, könnun HMS og úttekt Viðskiptaráðs, sem styrkir rökstuðninginn og gerir lesandanum kleift að sannreyna fullyrðingarnar. Hins vegar er meðferð gagnanna á köflum vandmeðfarin. Talan „níu af hverjum tíu" um óskir um eigið húsnæði er sett fram sem rökstuðningur gegn félagslegu húsnæði, en þar vantar mikilvægan greinarmun: vilji til eignarhalds segir lítið um fjárhagslega getu eða hvort niðurgreidd úrræði séu nauðsynleg til að ná því markmiði. Sömuleiðis er talan um 6% sem vilji búa í fjölbýli notuð til að gagnrýna fjölbýlisbyggingar, en könnunin kann vel að endurspegla óskir fremur en raunhæft val á þéttbýlissvæði; sá munur er hvergi viðurkenndur. Fullyrðingin um „skipulagða lóðaskortsstefnu" er sett fram sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar. Þetta er dæmigerð kosningagrein: röksemdafærslan er einstrengingsleg, gagnrýnin á sitjandi meirihluta er afdráttarlaus en á köflum óstudd, og engin tilraun er gerð til að meta eigin tillögur gagnrýnið. Sem skoðanagrein í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga er þetta þó ásættanlegt: höfundur er nafngreindur, heimildir eru nefndar og pólitísk afstaða er augljós.