Sárt að geta ekki sagt ömmu sinni frá sak­leysi sínu

Greinin er skrifuð sem ítarleg viðtalslýsing sem byggir á hlaðvarpsþætti Eftirmála, og þar er rætt við Ísidór Nathanson og verjanda hans Einar Odd Sigurðsson. Þetta er í eðli sínu greinartegund sem heimild er að miðla sjónarhorni eins manns á eigin reynslu; slík grein þarf ekki að vera „jafn" eins og rannsóknarfrétt. Engu að síður er hér um meira en persónulega sögu að ræða: greinin fjallar um stórt sakamál þar sem gagnrýni á lögreglu og ákæruvald er umtalsverð og ítrekuð. Verjandinn lýsir blaðamannafundi lögreglunnar sem „ótrúlegum yfirlýsingum" og segir rannsóknina hafa miðað að því að „sanna fullyrðingu" sem þegar hefði verið ákveðin. Þessi gagnrýni er veigamikil og fer langt út fyrir persónulega frásögn. Lögreglan og ákæruvaldið fá hvergi beinlínis tækifæri til andsvara. Greinin vísar reyndar í opinbera úrskurði Landsréttar og Héraðsdóms sem styðja sjónarhorn verjandans, og nefnir dómsniðurstöður sem hægt er að fletta upp, sem dregur úr ójafnvæginu. Framsetning á gagnrýni Landsréttar á vinnubrögð lögreglu er sannreynanleg og veigamikil. Samt hefði greinin styrkst ef einhver rödd af hálfu ákæruvaldsins eða lögreglu hefði komið fram, jafnvel þótt aðeins væri um neitun á viðtali að ræða. Þegar blaðamaður veltir upp alvarlegum ásökunum um ranga meðferð í réttarvörslukerfinu er eðlilegt að leitast við að fá andsvör, jafnvel þótt þau berist ekki. Aðalheimildir greinarinnar eru tvær nafngreindar: ákærði og verjandi hans. Dómar og opinber gögn eru nefnd með nægri nákvæmni til að lesandi geti kannað þau, sem er styrkleiki. Tímalína málsins er vel sett fram og upplýsandi. Veikleikinn er skýr: þetta er framsetning eins aðila í umdeildu máli þar sem hin hliðin fær ekkert sviðsljós, ekki einu sinni með athugasemd um að hennar hafi verið leitað. Sá annmarki heldur einkunninni neðar en ella.