Skógrækt er þjóðaröryggismál
Framkvæmdastjóri Skógræktarfélags Reykjavíkur færir rök fyrir því að skógrækt eigi að teljast langtímafjárfesting í þjóðaröryggi. Hún tengir skóga við fæðuöryggi, innlenda viðarframleiðslu, orku og loftslagslausnir og hvetur til uppbyggingar samfélagsskóga.
Sjaldgæft er að hagsmunaaðili setji sjálfur fyrirvara við eigin málstað, en það gerir höfundur hér. Hún tekur fram að orka úr viði sé „ekki sjálfkrafa kolefnishlutlaus“ og að niðurstöður um lífkol í fóðri séu „enn misjafnar“. Slík hófsemi styrkir greinina. Starfsheiti hennar kemur fram í lokin, svo lesandinn veit hvaðan röddin kemur.
Fyrirsögnin lofar þó meiru en textinn stendur við. Þjóðaröryggi er stórt orð, en rökin eru almenn: skjólbelti, sveppir, eldiviður. Engar tölur fylgja um hve mikla viðarframleiðslu eða orku skógrækt gæti í raun lagt til ef aðflutningar brygðust. Vísað er til „rannsókna“ á lífkolum í steypu án þess að lesandinn fái að vita hvaða rannsóknir.
Stærsta eyðan er þó þögnin um þekktustu andmælin. Gagnrýni á ræktun framandi tegunda, árekstra við mólendi og fuglalíf og deilur um landnotkun eru ekki nefnd, þótt rætt sé um endurheimt birkiskóga. Röksemdafærslan væri sterkari ef hún tækist á við þessi sjónarmið í stað þess að sneiða hjá þeim.
