Lítið grisjað í frumskógi bílastæðaappa

Greinin sýnir góða fréttamennsku á nokkrum sviðum. Spegilsinn leitar sjálfur upplýsinga hjá bæði atvinnuvegaráðuneytinu og innviðaráðuneytinu, ber saman loforð ráðherra við raunstöðu og skoðar nýsamþykkt lög með gagnrýnum augum; þetta er eigin fréttaöflun, ekki endurunnið efni. Tölulegar fullyrðingar um fjölda gjaldskyldra stæða eru studdar samantekt FÍB og tilgreindar með tímasetningu, sem gerir lesanda kleift að sannreyna þær. Framsögn ráðherra er tekin beint úr viðtali við RÚV og sett í samhengi. Helsti veikleiki greinarinnar er einsleitt raddval í meginmáli. Rödd Runólfs Ólafssonar frá FÍB er ráðandi í gagnrýninni; engin sjónarmið koma frá rekstraraðilum bílastæðaappanna, hvorki Parka né GreenParking. Þar sem greinin fjallar beinlínis um viðskiptahætti þessara fyrirtækja hefði verið eðlilegt að gefa þeim kost á að svara. Sömuleiðis er fullyrðingin um að styrkjum hafi verið veitt til ferðamannastaða með skilyrðum um aðgangsfrelsi ekki studd skjallegri tilvísun; hún kemur eingöngu úr munni Runólfs og lesandinn hefur ekki leið til að sannreyna hana innan fréttarinnar sjálfrar, þótt slík gögn kunni vel að vera til í opinberum heimildum. Jákvætt er að ráðuneytissvörin veita ákveðið jafnvægi gagnvart gagnrýninni og vísa í áætlaðar aðgerðir. Framsetningin hallar þó nokkuð að sjónarhorni neytendaverndar og gagnrýni á núverandi ástand; þessi halli er skýr en ekki mikill.