Ó­reiða á sam­viskunni

Greinin er birt sem skoðun og höfundur gefur skýrt upp hagsmunatengsl sín, sem er til fyrirmyndar. Sem röksemdafærsla stendur hún á nokkuð traustum grunni: höfundur vitnar beint í greinar álits Feneyjanefndarinnar (38. gr., 40. gr., 42. gr. og 60. gr.) og birtir orðrétta tilvitnun, sem gerir lesandanum kleift að sannreyna efnið sjálfur. Þingsályktunartillaga utanríkisráðherra er nefnd sem viðmið og Facebook-færsla Sigurðar Kára Kristjánssonar tilgreind sem heimild. Þetta er vel heimildað miðað við tegund greinarinnar. Veikleikinn liggur fremur í einstefnu rökstuðningsins. Höfundur hafnar sjónarmiðum Sigurðar Kára nánast úr hendinni og leyfir sér persónulegar ályktanir um að hann hafi annað hvort ekki lesið álitið eða sé „með óreiðu á samviskunni". Þótt þetta sé skoðanagrein hefði rökstuðningurinn verið sannfærandi ef höfundur hefði viðurkennt að í áliti Feneyjanefndarinnar felast einnig ábendingar sem gætu styrkt efasemdir um framsetningu stjórnvalda, til dæmis áherslan á að upplýsingagjöf þurfi að vera skýrari en hún hefur verið. Heildarniðurstaðan er vel rökstudd skoðanagrein með skýrum heimildum, þótt meðhöndlun gagnaðilans sé frekar afneitandi en greiningarleg.