Anna Margrét skrifar: Þegar áróðurinn verður að eigin sannfæringu
Skoðanagrein um samruna rússnesks áróðurs, trumpisma og andstöðu við Evrópusamstarf í íslenskri umræðu. Höfundur styður mál sitt með óvenju ítarlegum heimildalista, meðal annars frumgögnum frá ÖSE, Feneyjanefnd, Mannréttindaskrifstofu SÞ og bandaríska dómsmálaráðuneytinu. Greinin er skýrt afstöðutekin en setur sjálfri sér mörk á nokkrum stöðum.
Greinin er birt sem lesendagrein, og fyrir þá tegund er heimildavinnan óvenju rækileg. Höfundur vísar ekki í fjölmiðlaumfjöllun heldur beint í frumgögn: úrskurð Mannréttindadómstólsins, álit Feneyjanefndar um úkraínsku tungumálalögin, skýrslur Mannréttindaskrifstofu SÞ og ákæru bandaríska dómsmálaráðuneytisins gegn starfsmönnum RT. Ritrýndar rannsóknir eru notaðar til að skýra hvers vegna fólk verður móttækilegt fyrir samsæriskenningum. Lesandinn getur sannreynt nánast hverja efnislega fullyrðingu.
Intellektúel heiðarleikinn er líka sýnileg: höfundur viðurkennir spillingu í Úkraínu, mannréttindabrot beggja vegna víglínunnar, réttmæta gagnrýni á tungumálalögin og brot Bandaríkjanna. Sérstaklega er vert að nefna að ummæli Mörtu Kos eru dregin fram en um leið tekið fram að þau sanni ekkert um áhrif á niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Fáir pistlahöfundar takmarka eigin rök svo skýrt.
Veikleikinn er upphafspunkturinn. Öll greinin sprettur af nafnlausum Facebook-manni sem lesandinn getur hvorki séð né metið hvort sé sanngjarnt endursagður. Þá er keðjan frá Kreml um MAGA-miðla til Íslands lýst sem staðreynd án íslenskra gagna umfram ummæli Kos.
