Reglugerðin rétt ókomin: „Auðvitað er þetta áfellisdómur yfir réttarframkvæmd á Íslandi“
Greinin fjallar um sýknudóm Landsréttar í lyfjuakstursmáli og gagnrýni hæstaréttarlögmanns á að reglugerð um vanhæfismörk hafi ekki verið sett í sex ár frá gildistöku umferðarlaga. Fréttamaður aflar svara frá innviðaráðuneytinu og vísar í lagaákvæði. Greinin er að mestu byggð á viðtali við lögmanninn, en ráðuneytið fær svigrúm til svara.
Sterkasta hlið greinarinnar er að blaðamaður sækir skriflegt svar frá innviðaráðuneytinu og nefnir jafnframt að ráðherra gaf ekki kost á viðtali vegna fæðingarorlofs; það er heiðarleg tilvísun í stað þess að ráðherra sé einfaldlega hunsaður. Vísað er beint í 6. mgr. 48. gr. umferðarlaga, sem gerir lesandanum kleift að sannreyna kjarna málsins sjálfstætt, og Landsréttardómurinn er nafngreindur þótt málsnúmer vanti. Ráðuneytissvarið jafnar að einhverju leyti framsetningu greinarinnar, sem annars er mjög einhliða: raddir ákæruvalds og lögreglu vantar algjörlega. Ríkissaksóknari er beðinn um endurskoðun, en embættið sjálft var ekki leitað til um viðbrögð, og ekkert sjónarhorn kemur frá umferðarsviði lögreglu eða sérfræðingum í lyfjarétti. Fullyrðingin um „hundruð ef ekki þúsundir mála" er áætlun lögmannsins sem engin gögn styðja innan greinarinnar; blaðamaður hefði getað leitað staðfestingar á fjölda mála hjá lögreglustjóra eða ákæruvaldi. Samanburðurinn við Norðurlöndin er settur fram sem staðhæfing en engum heimildum er vísað til. Greinin er vel skrifuð og fjallar um réttaröryggisatriði sem skiptir máli, en einhæf raddflóra dregur úr trúverðugleika hennar sem hlutlaus fréttaskýrsla.
