Stefán varpar ljósi á sláandi mun á húsnæðislánum í Danmörku og Íslandi – „Finnst fólki ekki kominn tími til að skoða þetta?“

Stærsti veikleikinn er algjör skortur á gagnrýnu sjónarhorni og óháðum heimildum. Stefán setur fram tölulegan samanburð, til dæmis að verðtryggt lán upp á 50 milljónir myndi kosta 258 milljónir á lánstímanum á móti 85,5 milljónum í dönsku kerfi, en enginn hagfræðingur eða sérfræðingur er beðinn um að staðfesta eða gagnrýna þessa útreikninga. Forsendur á bak við tölurnar eru ekki skýrðar: hvaða verðbólguforsendur eru notaðar, hvaða vaxtastig er gert ráð fyrir, og hvaða tímabil er miðað við? Þetta gerir lesandanum ómögulegt að meta áreiðanleika samanburðarins. Auk þess er enginn fulltrúi íslensks bankakerfis, Seðlabankans eða húsnæðismarkaðarins spurður álits. Greinin nefnir starfshóp um nýtt húsnæðislánakerfi en útskýrir ekki hver skipaði hann eða hvenær niðurstöður eru væntanlegar. Framsetngin er í raun málsvörn fyrir danska kerfið án þess að nefna hugsanlega ókosti þess, svo sem vaxtaáhættu við stutta bindingu eða muninn á stærð og stöðugleika gjaldmiðlanna tveggja. Þetta er ekki fréttaskrif heldur nær því að vera endursögn á samfélagsmiðlafærslu eins aðila.