Kona dæmd fyrir barnaníð fær bætur eftir að rannsókn lögreglu dróst úr hófi fram
Frásögn af héraðsdómi þar sem konu voru dæmdar 400 þúsund krónur í miskabætur vegna þess að lögreglurannsókn dróst í rúm fjögur ár. Greinin rekur kröfugerð konunnar, málsvörn ríkisins og forsendur dómsins í réttri röð. Dómurinn sjálfur er hins vegar hvergi auðkenndur og engin sjálfstæð eftirgrennslan liggur að baki.
Hvergi kemur fram hvaða dómstóll kvað upp dóminn, hvenær eða undir hvaða málsnúmeri. Lesandi sem vill fletta málinu upp hefur ekkert í höndunum nema endursögnina sjálfa. Þetta er einföld lagfæring sem dómsfréttir eiga alltaf að hafa, enda byggir trúverðugleiki þeirra á því að frumgagnið sé finnanlegt.
Uppbyggingin er á hinn bóginn til fyrirmyndar að því leyti að báðar hliðar fá rými: krafa konunnar, rökstuðningur ríkisins um að hún hafi kallað aðgerðirnar yfir sig, og loks niðurstaða dómsins sem gengur að hluta gegn hvorum tveggja. Frásögnin er hlutlaus í orðavali og konan er ekki nafngreind, sem er rétt mat í máli af þessu tagi.
Það sem vantar er blaðamennskan utan um skjalið. Dómurinn segir berum orðum að ekkert skýri fjögurra ára rannsóknartíma og að óvíst sé hvort rannsóknin hafi yfirhöfuð verið virk. Þar liggur fréttin. Enginn spurði viðkomandi lögregluembætti hverju sætti, og ekkert kemur fram um hvort dómnum verði áfrýjað.
Fyrirsögnin tengir svo sakfellingu og bætur nánar en efnið stendur undir.
