Lögreglurannsókn á Sóltúni á rætur í gömlum viðskiptadeilum

Greinin ber merki þess að vera birt sem ritstjórnarefni Nútímans, en hún líkist í raun fréttaskýringu frekar en skoðun. Mest áberandi veikleiki er að Þórir Kjartansson og Arnar Þórisson, sem kærðir eru og sem alvarlegum ásökunum er beint að, fá hvergi orðið í greininni. Þetta er grundvallarannmarki í fréttamennsku sem snýr að málsaðilum; kæruefnið varðar fjárreiður og meint hlunnfarning, og þar verður að leita andsvara. Samantektin frá 2009, sem er lykilheimild greinarinnar, er aldrei skilgreind nánar: hver samdi hana, í hvaða tilgangi, og af hverju hún varð til? Lesandinn veit því ekki hvort þetta er hlutlaust skjal eða skrifað af öðrum hvorum aðila deilunnar. Fullyrðingin um að Sóltún hafi notið „hærri greiðslna en almennt tíðkaðist" er studd „heimildum Nútímans" en nánari útfærsla vantar; engin tala eða samanburðarviðmið er gefin. Á hinn bóginn vísar greinin í opinbera ársreikninga og nefnir afkastamun við önnur hjúkrunarheimili, sem styrkir sannreynanlega hlið umfjöllunarinnar. Framsetningin hallast þó nokkuð á einn veg: sjónarhorn Jóhanns Óla er ríkjandi, viðskiptafélagar hans eru eingöngu nefndir sem kærðir og tilraunir þeirra til að selja reksturinn eru settar í neikvætt samhengi. RÚV er vísað til sem uppruna lögreglurannsóknarfréttarinnar, sem er heiðarlegt, en sýnir jafnframt að upprunaleg heimildarvinna Nútímans takmarkast aðallega við samantektina frá 2009. Heilt yfir er um ágætlega skrifaða grein að ræða með áhugaverðu efni, en veruleg jafnvægisbrestur og ógagnsæ lykilheimild draga úr trúverðugleika.