Ekkert víst að þetta reddist
Starfandi forstjóri Landsvirkjunar varar við því að EES-samningurinn tryggi ekki sjálfkrafa markaðsaðgang Íslands í breyttri Evrópu. Hún nefnir deiluna um járnblendi, iðnaðarhraðal ESB og nýjar reglur um upprunaábyrgðir til gagnavera sem dæmi. Hún hvetur til hraðari orkuuppbyggingar og virkari hagsmunagæslu.
Neðst í pistlinum kemur fram að höfundur er starfandi forstjóri Landsvirkjunar. Lesandinn veit því hver talar, en hagsmunirnir vega þyngra en undirskriftin gefur til kynna. Greinin birtist sem skoðun og er metin á rökum og heiðarleika.
Rökin hvíla á áþreifanlegum dæmum, og það er styrkur. Deiluna um verndarráðstafanir vegna járnblendis, iðnaðarhraðal ESB og nýjar reglur um upprunaábyrgðir til gagnavera getur lesandi kannað sjálfur. Talan 7,4 milljarðar króna er ekki rakin til heimildar innan greinarinnar sjálfrar, en hún gæti verið studd opinberum gögnum orkufyrirtækjanna.
Veikleikinn felst í því að hagsmunir fyrirtækis renna saman við þjóðarhag. Landsvirkjun er meðal stærstu seljenda upprunaábyrgða hérlendis, en greinin talar alfarið um „íslenska hagsmuni“. Spurningin um hvort Íslandi verði „meinað að selja allar upprunaábyrgðir“ er stigmögnun sem ekkert í textanum styður. Þá er hvatt til hraðari orkuvinnslu og styttri ferla án þess að viðurkenna að þar takast á sjónarmið, til dæmis um náttúruvernd. Gagnrýni á kerfi upprunaábyrgða er hvergi nefnd.
