Vill sam­félags­sátt­mála vegna tóm­stunda­iðkunar barna

Greinin er í grunninn eins konar vettvangur þar sem einn heimildamaður, Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir, ræðir hugmyndir sínar og starfshópsins nánast án áskorunar. Blaðamaðurinn spyr eina gagnrýna spurningu um hvort æfingagjöld endurspegli raunkostnað, sem er jákvætt, en svarið fær að standa óvefengt. Tölulegar fullyrðingar eru nokkrar: tíu þúsund börn búi við afstæða fátækt, um 70% af ráðstöfunartekjum fólks á leigumarkaði fari í leigu, og kostnaður samfélagsins hlaupist á tugum milljarða. Engin þessara talna er studd tilvísun í skýrslu, rannsókn eða opinber gögn innan greinarinnar sjálfrar; lesandinn verður að treysta þingmanninum á orði. Mögulegt er að tölurnar komi úr vinnugögnum starfshópsins, en fréttaritarinn hefði getað vísað í heimildir. Framsetningin er einsleit. Engin rödd frá íþróttafélögum, sveitarfélögum, Sambandi íslenskra sveitarfélaga eða fátæktar- og velferðarsérfræðingum kemur fram, þótt málið snúi beint að þeim. Jafnvel stutta athugasemd frá einhverjum þessara aðila hefði aukið gildi fréttarinnar. Kolbrún nefnir „Grindavíkurmódelið" og skólabúðir í Reykjaskóla sem áhugaverð dæmi, en í báðum tilvikum skorti frekari staðfestingu eða samhengi. Þá er fyrirsögnin hlutlaus en greinin í heild virkar frekar sem kynning á pólitísku framtaki en sjálfstæð fréttaflutningur. Blaðamaðurinn tekur ekki stöðu pólitískt, en þéttleiki beinna tilvitnana frá einum aðila gerir greinina einrómari en æskilegt væri í fréttaflutningi.