Höfum við kjark til að gefa fólki tæki­færi?

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á þeim forsendum. Kjarnaboðskapurinn, að gefa nýjum meirihlutum svigrúm áður en þeir eru dæmdir, er skýr og röklegur. Höfundur sýnir ákveðna sjálfsgagnrýni með orðunum „maður veit ekki allt" og reynir að halda sig í meðallagi á hægri-vinstri ásnum. Hinsvegar er rökstuðningurinn frekar grunnsætt: fullyrðingar um „valdaþreytu" og að hægrið hafi setið „marga áratugi" við stjórnvölinn eru settar fram án tilvísana í rannsóknir eða söguleg dæmi. Tilvísunin í „svokallaðar Valkyrjur" og kröfur um afsögn er áhugaverð en fær enga frekari útlistun; lesandinn veit ekki hverjir þessir hópar voru eða á hvaða forsendum kröfurnar byggðust. Enska setningin „the benefit of the doubt" stingur í augu í íslensku samhengi og gefur til kynna handvömm. Sem skoðanarpistill er greinin heiðarleg og ekki villandi, en henni hefði orðið til góðs að styðja meginþesisuna við einhver áþreifanleg dæmi, hvort sem er söguleg eða samanburðarleg, til þess að lyfta umræðunni upp úr almennum sannleikssyrpum.