Krefjumst þjóðar­at­kvæða­greiðslu um vindorku­ver á Ís­landi

Greinin er birt undir merkinu „Skoðun" og á því að meta á forsendum röksemdarfærslu og hugræns heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Röksemdirnar eru fjölbreyttar, allt frá plastmengun og látíðni til kolefnisspors og ferðaþjónustu, en veikleikinn liggur í því hversu margar af fullyrðingunum eru settar fram sem staðreyndir án þess að vísað sé til staðfestanlegra gagna. Fullyrðingin um að dreifikerfið „leki allt að 80% orkunni" er til dæmis gríðarleg og stendur algjörlega án heimildar; slík tala er fjölmörgum sinnum hærri en almennt þekkt orkutap í dreifikerfi og væri gagnrýniverð jafnvel í skoðanagrein. Kolefnissporsfullyrðingin, að vindorkuver nái „aldrei" að jafna út kolefnissporið, stangast á við stóran hluta ríkjandi rannsókna á sviðinu, en höfundur vísar einungis til fyrirlesturs eins sérfræðings, Christian Steinbeck, og norskra og sænskra andstæðingahópa. Tilvísun í ritgerð Önnu Dóru Sæþórsdóttur og Rannveigar Ólafsdóttur er jákvæð, en efnisleg meðferð hennar er nánast engin; lesandinn fær ekki að vita hvað rannsóknin sýndi. Heimildalisti greinarinnar er nær eingöngu skipaður efni frá gagnrýnendum vindorku, þar á meðal steigan.no, sem er þekkt sem mjög pólitískt hliðrað vefsíða; slíkt dregur úr hugrænum trúverðugleika röksemdarinnar. Höfundur gefur einnig upp netfang sérfræðings til að bjóða honum á Alþingi, sem er óvenjulegt í skoðanagrein og gefur textanum fremur yfirbragð baráttubréfs en vel rökstuddrar greinar. Framsetningin er algjörlega einhliða; enginn kostur vindorku er viðurkenndur. Það er leyfilegt í skoðanagrein að taka afstöðu, en hugrænn heiðarleiki krefst þess að höfundur takist á við besta rökin frá hinni hliðinni frekar en að hunsa þau. Vert er að nefna að höfundur upplýsir um aðild sína að Landvernd, sem er til bóta hvað gagnsæi varðar.