Stækkunarstjóri Evrópusambandsins: Engin aðlögun muni eiga sér stað í viðræðunum

Sá kafli sem mestu máli skiptir, að engin aðlögun íslenskra laga muni eiga sér stað á meðan aðildarviðræður stæðu, er einmitt sá sem hefur verið hvað mest deilt um í íslenskri umræðu í meira en áratug. Hér er hann látinn standa óáreittur, án þess að nefnt sé hvað regluverk sambandsins gerir kröfu um, hvernig fyrri viðræðum 2009 til 2013 var háttað eða hvað þeir sem eru á öðru máli hafa haldið fram. Sama gildir um mat stækkunarstjórans á að viðræður tækju eitt til tvö ár; það er óvenju djörf tímasetning sem hrópar á samhengi eða að minnsta kosti eitt andsvar. Þá er tölfræðin um vægi smærri ríkja illa unnin í meðförum blaðamanns: það stendur að Þýskaland hafi „150 sinnum fleiri íbúa en önnur lönd sambandsins“, sem er merkingarlaust eins og það er sett fram, enda hlýtur samanburðurinn að hafa verið við eitt tiltekið ríki. Lesandinn getur ekki sannreynt þetta út frá fréttinni sjálfri. Heimildakeðjan er hitt vandamálið. Fréttin er ekki eigin vinna heldur endurunnið viðtal fréttastofu Sýnar, með ábendingu um að fara annað til að fá efnið í heild. Það er í sjálfu sér heiðarlega upp gefið og Marta Kos er nafngreind með stöðuheiti, sem er meira en oft fæst. En þegar miðill endurvarpar fullyrðingum embættismanns um mál sem er í þjóðaratkvæðagreiðslu innan viku, og gerir það án viðbragða, samhengis eða svo mikið sem tilvísunar í fyrri reynslu Íslands af sama ferli, þá er hann ekki að flytja fréttir heldur að bera boð. Það hefði mátt vinna: eitt símtal í fyrrverandi samningamann, eina tilvitnun úr aðildarviðræðuskjölum, eina spurningu um hvað „skapandi lausnir“ eiga að þýða í reynd.