„Ég vil svara fyrir mig núna“

Greinin sker sig úr sem dæmi um ágætan blaðamennsku þar sem blaðamaðurinn gefst ekki upp við að elta fullyrðingar ráðherra og ýtir á hana með beinum spurningum. Sérstaklega ber að nefna hvernig greinin setur fullyrðingu Ingu um að enginn möguleiki sé á neyslu á Lækjarbakka í samhengi við fyrri fréttaflutning um reynslu foreldra, starfsfólks og stjórnenda Barna- og fjölskyldustofu; þetta er virk heimildavinnsla sem gefur lesandanum möguleika á að vega og meta sjálfur. Þá er andmælum borgaranna í athugasemdakerfinu hleypt að og foreldrar nefndir sem uppspretta efasemda, þótt enginn þeirra sé nafngreindur. Veikleiki greinarinnar felst fyrst og fremst í því að enginn utanaðkomandi sérfræðingur eða nafngreindur fulltrúi Barna- og fjölskyldustofu er beðinn um umsögn beint í þessari frétt. Vísað er í fyrri fréttaflutning Morgunblaðsins og mbl.is sem stoð, sem er ágætt en ekki ígildi þess að afla sjálfstæðrar staðfestingar á fullyrðingum ráðherra núna. Fullyrðing Ingu um að „spes herbergi" og ítarlegar leitir útiloki neyslu er athyglisverð en stendur án mótvægis frá fagfólki í þessari frétt. Einnig er framsetningin á stöðu biðlista nokkuð flókin; ráðherra þrengir svar sitt sjálf í samtali við blaðamanninn, en blaðamaðurinn hefði getað beðið ráðherra um tilvísun í gögn frá Barna- og fjölskyldustofu til að staðfesta eða hrekja biðlistafullyrðinguna. Heilt á litið er þetta heiðarleg og þokkagóð viðtalsfrétt þar sem ráðherra er látin standa við sín orð, en einn nafngreindur heimildamaður til viðbótar hefði hækkað trúverðugleikann verulega.