„Eyðum þessum Downsara fyrir hádegi – Berjumst fyrir tilverurétti allra eftir hádegi“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni á Nútímanum og ber þess merki að vera persónulegt álitsefni fremur en frétt. Sem skoðanagrein þarf hún ekki að uppfylla hefðbundnar kröfur um jafnvægi, en meta ber hana út frá rökfærslu og heiðarleika. Röksemdafærsla höfundar er skýr í grunninn: hann bendir á mótsögn þeirra sem berjast fyrir tilverurétti jaðarsettra hópa en samþykkja samtímis fóstureyðingar vegna greiningar á Down-heilkenni. Þetta er lögmæt siðfræðileg spurning og höfundur á sér persónulegan grundvöll til að fjalla um hana. Hins vegar eru nokkrir veikleikar. Í fyrsta lagi byggir greinin nær eingöngu á innlimdum færslum af samfélagsmiðlum og New York Post umfjöllun; engin viðbótarheimild er tilgreind, hvorki fagleg né tölfræðileg, til að styðja fullyrðingar eins og „kerfisbundna útrýmingu á fólki með Downs." Orðið „kerfisbundin útrýming" er stórlega hlaðið og verðskuldar betur rökstuðning, til dæmis tilvísun í fóstureyðingartölur á Íslandi eða annars staðar. Í öðru lagi beitir höfundur almennum yfirlýsingum um „venjulegt fólk" og „þá sem eru með merki í prófílnum" án þess að tilgreina neinn tiltekinn aðila eða dæmi; þetta veikir röksemdina og gerir hana ósannreynanlega. Framsetningin er tilfinningarík og á köflum næstum agitational; fyrirsögnin sjálf er áhrifamikil en einnig villandi þar sem enginn er vitnað í þau orð. Greinin nýtir einnig strámanninn með ásetningi, þar sem ýktum viðhorfum er eignað til ónafngreinds hóps. Sem skoðanagrein er þetta lögmætt innlegg í umræðu, en rökfærslan yrði sterkari með áþreifanlegum gögnum og meira aðgáti í orðavali.