Ætti landsbyggðin að lýsa yfir sjálfstæði frá Reykjavík?
Varaþingmaður Miðflokksins notar hálfkæringslega hugmynd um sjálfstæði landsbyggðarinnar til að draga fram hlut hennar í útflutningstekjum. Hann gagnrýnir breytingar á Loftbrú, kílómetragjaldi, virðisaukaskatti á baðlón og veiðigjöldum. Niðurstaðan er krafa um vandaðra áhrifamat og lengri aðlögunartíma, ekki aðskilnað.
Höfundurinn grefur sjálfur undan eigin fyrirsögn, og það er styrkur greinarinnar. Hann tekur fram að útflutningsverðmæti séu ekki skatttekjur og að fjármálaþjónusta og stjórnsýsla höfuðborgarsvæðisins séu hluti verðmætasköpunarinnar. Hann viðurkennir líka málefnaleg rök fyrir samræmingu skattþrepa. Slík hreinskilni er sjaldgæf í skoðanagreinum sem birtast undir merkjum Skoðunar. Vísir getur þess að höfundur er varaþingmaður Miðflokksins, og lesandinn veit því hvaðan hann talar.
Tölurnar eru veikari hlekkur. Útflutningstölur, 73% hlutfallið og 540 milljarðar frá ferðamönnum eru settar fram án þess að uppruni þeirra sé nefndur. Fjárlagafrumvarpið, Samtök ferðaþjónustunnar og umsögn Akureyrarbæjar eru hins vegar nefnd og má fletta þeim upp.
Stærsta gloppan í röksemdafærslunni er baðlónsdæmið. Það er notað sem dæmi um álögur á landsbyggðina, en höfundur sýnir hvergi fram á að hækkunin bitni frekar á dreifbýli en þéttbýli. Sum stærstu baðlónin eru á eða við höfuðborgarsvæðið. Þar víkur röksemdin fyrir almennri andstöðu við skattahækkun.
