Jöfn tækifæri landsbyggðabarna
Varaþingmaður Viðreisnar í Norðausturkjördæmi og fimm barna móðir skrifar skoðanagrein um ójöfn tækifæri barna á landsbyggðinni. Hún nefnir kostnað við tómstundir, tengingu jöfnunarstyrks við námsárangur, takmarkaðar læknisferðir og vannýtta fjarþjónustu. Hún kallar eftir því að ríki og sveitarfélög jafni stöðuna.
Höfundur situr sem varaþingmaður flokks sem á aðild að ríkisstjórn, en beinir kröfum sínum að „ríki og sveitarfélögum“ eins og hún standi utan valdsins. Lesandinn fær ekkert að vita um hvað flokkur hennar hefur gert eða hyggst gera í málunum. Greinin er birt sem skoðun og á þar heima, en þessi fjarlægð frá eigin ábyrgð veikir heiðarleika röksemdafærslunnar.
Röksemdirnar hvíla mest á reynslu og almennum fullyrðingum. Orðalag eins og „dæmi eru um“ og kostnaður sem sé „margfalt hærri“ kallar á tölur sem auðvelt hefði verið að sækja, til dæmis um ferðakostnað íþróttafélaga eða fjölda endurgreiddra læknisferða. Lýsingin á jöfnunarstyrknum er hins vegar nákvæm og sannreynanleg og spurningin um tengingu hans við námsárangur er skýr og málefnaleg.
Persónulega sagan af þriggja tíma akstri til sérfræðings gefur greininni líf og sýnir vandann áþreifanlega. Tillögur vantar þó nær alveg; „finna leiðir“ er ekki stefna. Sem skoðanagrein frá kjörnum fulltrúa er hún einlæg en rýr í lausnum.
