Þarf ég að þegja til að sýna þér virðingu?
Hilmar Kristinsson, iðnaðarmaður og guðfræðingur, notar umræðu um heimsókn íslamska fræðimannsins Muhammad Taqi Usmani sem kveikju að hugleiðingu um sannleika og kærleika. Hann styðst við frásagnir guðspjallanna og bréf Páls og heldur því fram að hægt sé að sýna fólki virðingu án þess að vera sammála því. Hann ver jafnframt réttinn til að skipta um trú.
Gauti B. Eggertsson fær sanngjarnari meðferð en andmælendur fá oftast í trúmálaumræðu. Höfundur endursegir ábendingu hans um friðsamlega sambúð kristinna og múslima og kallar hana réttmæta áður en hann bætir við eigin spurningu. Í skoðunargrein, sem Vísir birtir undir merkjum Skoðunar, ber það vott um heiðarleika. Ritningarvísanir eru nákvæmar, með kafla og versi, svo lesandinn getur flett þeim upp sjálfur.
Veikleikinn liggur í tengingunni við tilefnið. Heimsókn Usmanis og „spurningar um afstöðu hans til trúskipta“ kveikja greinina, en lesandinn fær aldrei að vita hvað fræðimaðurinn hefur sagt eða hvar. Þegar höfundur ver síðar réttinn til að skipta um trú hvílir sú rökfærsla á afstöðu sem hvergi er tilgreind.
Smám saman rennur greinin úr opinberri umræðu yfir í prédikun. Langur kafli um réttlætingu af náð í Galatabréfinu tengist spurningunni í fyrirsögninni lítið, og lokaorðin eru hvatning til að lesa guðspjöllin fremur en niðurstaða um málfrelsi og virðingu. Sjálfsgagnrýni höfundar gagnvart eigin trúsystkinum styrkir þó trúverðugleikann.
