Orðið á götunni: Sporin hræða – salan á Landsvirkjun kostaði borgarbúa hundruð milljarða

Greinin birtist undir ritstjórnarlegu merki sem gefur til kynna að um skoðanaefni sé að ræða, og er metin sem slík. Röksemdafærslan hvílir á einu raunverulegu grunnatriði, sölu á 45% hlut Reykjavíkurborgar í Landsvirkjun árið 2006, og það er staðfest söguleg atburðarás. Hinsvegar er meðferð talnanna villandi og nánast öll fjárhagsleg röksemdafærsla ósannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar. Fullyrðingin um að Landsvirkjun sé metin á 2.000 milljarða og 45% hlutur þar af nemi 900 milljörðum er sett fram sem „fljótt á litið" mat án nokkurrar tilvísunar í verðmat, ársreikning eða úttekt. Samanburður á söluverði árið 2006 og núverandi arðgreiðslum, án þess að taka tillit til skulda borgarinnar eða þess hvað sölufé var notað til, er einföldun sem gæti villt um fyrir lesandanum. Sem skoðanapistill skortir greinina vitræna heiðarleika á nokkrum lykilsviðum. Sjálfstæðisflokknum er aldrei gefinn kostur á að svara fullyrðingum; það er ekki krafa í pistli, en röksemdafærslan yrði sterkari ef mótrökin væru tekin á. Orðalagið „Orðið á götunni er að..." er endurtekið sjö sinnum og virkar sem tæknilegt hjálpartæki til að setja fram eigin skoðanir höfundar sem almenn vitneskju, án þess að nafngreina neinn sem deilir þessum skoðunum. Þetta er veik rökfærsluaðferð. Tilvísun í yfirlýsingar formanns og varaformanns Sjálfstæðisflokksins um sölu á RARIK og Landsneti er staðhæfing sem er í grundvallaratriðum sannreynanleg og styrkir rökstuðninginn, en hún fær enga nánari umfjöllun eða tilvísun. Þrátt fyrir að greinin sé skoðanastykkur leiðir veikleiki gagnameðferðarinnar og endurtekin notkun á „Orðið á götunni" sem uppsprettu til þess að rökstuðningurinn verður frekar uppörvandi en upplýsandi.