Málið sýni að stjórnsýslan sé að fylgjast með

Veigamesti gallinn við þessa frétt er einsleit raddflóra. Blaðamaðurinn leitar til tveggja borgarfulltrúa úr meirihlutanum, Alexöndru Briem og Helgu Þórðardóttur, sem báðar ná nánast sömu niðurstöðu: málið sé ekki vandamál og eftirlitið virki. Getið er um að tveir aðrir meirihlutarleiðtogar hafi neitað að tjá sig, sem er gott gagnsæi, en engin tilraun virðist hafa verið gerð til að ná til minnihlutans eða gagnrýnisradda. Þegar fjallað er um notkun opinbers fjár og umræðan er þegar hafin um hvort hún hafi verið eðlileg, þá er blaðamanni skylt að leita til einhvers sem spyr erfiðu spurninguanna. Án þess verður fréttin nánast stuðningsyfirlýsing frekar en fréttagreining. Heimarás fréttar er að borgarstjóri hafi notað innkaupakorti fyrir 753 þúsund krónur á rúmlega ári. Sú tala er nefnd en aldrei sett í samhengi: Er þetta mikið eða lítið miðað við fyrri borgarstjóra? Hvaða reglur gilda um kortið? Á grundvelli hvers dæma heimildarkonurnar notkunina eðlilega? Þar vantar efnislega greiningu. Að lokum sker fyrirsögnin „Málið sýni að stjórnsýslan sé að fylgjast með" í ákveðna átt; hún tekur undir sjónarmið Helgu og borgarstjóra án þess að endurspegla efasemdir sem birtust í annarri umfjöllun. Framsetningin er þar af leiðandi einhliða.