Halldór Jörgen Olesen skrifar: Á að taka mark á Jóni Pétri?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, og ber að meta hana á þeim forsendum. Til marks um styrk hennar vísar höfundur í nafngreinda sérfræðiskýrslu fjögurra norrænna hagfræðinga, tilgreinir nöfn þeirra og stofnanir (Catherine Mann hjá Englandsbanka, Bjørnland og Holden hjá Norges Bank), og nefnir mat fjármálaráðuneytisins á nettógreiðslu og vaxtasparnaði. Tölurnar um stýrivexti og húsnæðislánsvexti eru sannreynanlegar af opinberum heimildum. Þetta gefur skoðanagreininni traustari stoð en algengur fréttabréfatexti. Hins vegar eru þrjú atriði sem veikja ritið sem rökræðu. Í fyrsta lagi er framsetningin á ESB Vaktinni og mati hennar á fullyrðingum Jóns Péturs (32% staðfest, 60% staðfest að hluta) notuð sem álit óháðs úrskurðaraðila, en lesandinn fær enga útskýringu á hvaða aðferðafræði sú vakt notar né hverjir standa að henni. Í öðru lagi er samanburður á vaxtakostnaði „verkamanns" á Íslandi og í Danmörku einfaldaður: danski húsnæðismarkaðurinn er gerólíkur þeim íslenska, fasttengingin við evruna er ekki sami hlutur og evruaðild, og vaxtamunurinn skýrist ekki eingöngu af gjaldmiðilsvali heldur fjölmörgum þáttum sem höfundur tekur ekki á. Þessi einföldun er athyglisverð þar sem höfundur saknar þess sama í grein Jóns Péturs. Í þriðja lagi er fullyrðingin um NextGenerationEU sem „einskiptisaðgerð sem var sérstaklega skilgreind sem ekki-fordæmi" umdeilanleg meðal hagfræðinga og stjórnmálafræðinga; sú staðhæfing er sett fram sem augljós staðreynd en stendur á veikari grunni en höfundur lætur í ljós. Skoðanagrein á auðvitað að hafa afstöðu, en þegar hún krefst „betri talna" af andstæðingi ætti hennar eigin meðferð á tölum að vera hafin yfir vafa.