Ætla ekki að fara í „leyniklefann úr Icesave“

Stærsti veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildum. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er í raun eina uppspretta fréttarinnar; honum er gefið rúmlega 90% textans til að setja fram sína frásögn, líkja málinu við Icesave-leyniklefann og nota orð eins og „leynimakk og blekkingarleikur." Meirihlutinn eða fulltrúar utanríkisráðuneytisins fá ekki að svara, nema í einni mjög stuttri setningu þar sem segir að meirihlutinn beri fyrir sig trúnaðarupplýsingar. Ekki er ljóst hvort blaðamaðurinn reyndi yfirhöfuð að ná til Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur eða annarra í meirihlutanum til að fá þeirra sjónarhorn. Þetta er alvarlegt, þar sem greinin ber fram nokkuð harðar ásakanir um misnotkun trúnaðar og „blekkingarleik" af hálfu meirihlutans, en sá hópur fær ekki tækifæri til að svara. Framsetningin er einnig eftirtektarverð. Fyrirsögnin notar tilvitnun Sigmundar Davíðs og setur þar með sjónarhorn hans í forgrunn. Greinin er í raun viðtal við einn stjórnmálamann þar sem staðhæfingar hans eru birtar nánast án gagnrýninnar skoðunar. Tilvísun í frétt Morgunblaðsins sama morgun gefur til kynna að fréttaefnið sé ekki algjörlega frumgreint heldur byggt á eldri umfjöllun. Fyrir ritstjórnarefni á fréttavef hefði mátt ætlast til þess að hringt væri í a.m.k. einn fulltrúa meirihlutans eða ráðuneytisins til að fá mótvægi við ítarlegar ásakanir Sigmundar Davíðs.