Nína Richter skrifar: Þessi bar er skíðalaust rými

Sem skoðanagrein þarf þessa ekki að meta á sama mælikvarða og fréttamennsku. Greinin vísar til Erving Goffmans hugmynda um sjálfssetningu á sviði hversdagslífsins, sem er vel þekkt félagsfræðileg kenning og gefur henni fræðilegan grunn. Ritsnillin er áberandi: beitt orðalag, kímni og skerpt frásögn halda athygli lesandans frá upphafi til enda. Höfundur blandar saman sjálfsævisögulegum athugunum, menningarlegri greiningu og samfélagslegri gagnrýni á skilvirkan hátt. Það sem draga má frá er að sumar fullyrðingar eru settar fram mjög afdráttarlaust án þess að þeim sé gefinn nokkur rökstuðningur, til dæmis að „einhverjum appelsínugulum áhrifavaldi" sé um að kenna umbreytingu skíðamenningarinnar á Íslandi. Þetta er augljóslega stilístískt val frekar en fréttamennska, en fyrir lesendur sem þekkja ekki samhengið gæti verið erfitt að meta fullyrðinguna. Einnig er samanburðurinn við World Class og Pierce Brosnan skemmtilegur en byggir alfarið á mati höfundar. Sem skoðanaskrift er þetta þó vel skrifuð og hugvekjandi grein þar sem rökstuðningurinn er samhangandi og snjallt uppbyggður, jafnvel þótt hann sé ekki studdur gögnum í hefðbundnum skilningi.