Þorsteinn Pálsson skrifar: Íslenskt sjónarhorn á Grænlandssamninginn
Skoðunargrein Þorsteins Pálssonar dregur íslenskar ályktanir af Grænlandssamningnum og heldur því fram að Ísland standi verr að vígi en Danmörk og Grænland eftir að evrópskri baktryggingu var hafnað. Röksemdafærslan er skipulögð og höfundur viðurkennir að túlka megi stöðuna á fleiri vegu, en nokkrar burðarfullyrðingar eru settar fram sem staðreyndir án tilvísunar.
Burðarásinn í greininni er fullyrðingin um að það sé „skjalfest stefna Bandaríkjanna að stuðla að upplausn Evrópusambandsins“. Orðið skjalfest leggur á höfundinn þá skyldu að nefna skjalið, ræðuna eða stefnuyfirlýsinguna. Það er ekki gert. Sama gildir um þá staðhæfingu að forsetinn hafi rætt við fyrri ríkisstjórn um að Ísland yrði fylki; hún er nefnd í framhjáhlaupi og lesandinn hefur enga leið til að staðfesta hana innan greinarinnar.
Talsmenn Miðflokks og Sjálfstæðisflokks fá aðfinnslu fyrir afstöðu sem er umorðuð en ekki bein tilvitnun og enginn er nafngreindur. Í skoðanaskrifum er það leyfilegt, en það svarar sér verr þegar afstaðan er svo afdráttarlaus: að fallast á hana jafngildi leppríkisstöðu.
Hitt er rétt að telja greininni til tekna. Höfundur spyr sjálfur hvort samninginn megi túlka á fleiri en einn veg, dregur skýra línu milli þess sem hann veit og þess sem hann spáir, og viðurkennir ótvírætt að ekki sé unnt að staðhæfa hvaða forsendur lágu að baki hjá þeim sem sögðu nei. Slík sjálfsaðhald er ekki algengt í íslenskum utanríkismálapistlum. Niðurstaðan er skýr og efnisleg röksemdafærsla með of fáa hæla í jörðu.
