Skemmdir unnar á friðuðum fornleifum

Greinin stendur vel að heimildum. Þrír nafngreindir viðmælendur koma fram, hver með sitt sjónarhorn: Páll Ásgeir Ásgeirsson sem vitni á vettvangi, Þór Hjaltalín sem fulltrúi Minjastofnunar og Björn Pétursson sem bæjarminjavörður. Þetta gefur lesandanum bæði lýsingu á atvikinu og faglegt mat á alvarleika þess. Sérstaklega er vert að nefna að Þór útskýrir lagalegan ramma, þ.e. að spjöll á friðlýstum fornleifum geti varðað við hegningarlög, sem setur málið í samhengi. Veikleiki greinarinnar er að uppruni upplýsinganna um tilgang mannvirkisins er frekar lauslegur; Páll giskar á að um gufubað sé að ræða út frá útliti smíðanna og samanburði við finnskan sánukofa, en þetta er merkt sem ágiskun hans, ekki staðreynd. Það er gott. Á hinn bóginn hefði mátt reyna að afla nánari upplýsinga um hvort lögregla hafi þegar rannsakað málið eða hvort einhver hafi gefið sig fram. Greinin hefði einnig grætt á stuttri lýsingu á nákvæmri staðsetningu eða korti. Þrátt fyrir þessa smávægilegu ábendingu er þetta vel unnin staðalfrétt með skýru heimildasafni og eðlilegri framsetningu.