visir.is
2026-03-30 08:02
Fremst í yfirbyggingu
Skoðanagrein eftir Lísbet Sigurðardóttur þar sem hún heldur því fram að borgarstjórn Reykjavíkur búi yfir óhóflega stóru og kostnaðarsömu stjórnskipulagi í samanburði við aðrar norrænar höfuðborgir, þar sem borgarfulltrúar í fullu starfi séu fimmtán sinnum fleiri á íbúa en hjá norrænum jafningjum. Greinin kallar eftir skipulagsumbótum fyrir sveitarstjórnarkosningar og gagnrýnir nýtt lagafrumvarp innviðaráðherra fyrir að takast ekki á við vandann við rótina.
Einkunn Vitans: 7/10
Mat Vitans
Skoðanagrein eftir Lísbet Sigurðardóttur þar sem hún heldur því fram að borgarstjórn Reykjavíkur búi yfir óhóflega stóru og kostnaðarsömu stjórnskipulagi í samanburði við aðrar norrænar höfuðborgir, þar sem borgarfulltrúar í fullu starfi séu fimmtán sinnum fleiri á íbúa en hjá norrænum jafningjum. Greinin kallar eftir skipulagsumbótum fyrir sveitarstjórnarkosningar og gagnrýnir nýtt lagafrumvarp innviðaráðherra fyrir að takast ekki á við vandann við rótina.
Gagnrýni Vitans
Hér er um undirritaða skoðanagrein að ræða og því eiga viðmið um jafnvægi eða andstæð sjónarmið heimildarmanna ekki við — en vitsmunalegur heiðarleiki og gagnaleg nákvæmni eiga engu að síður við. Á þeim grunni er greinin nokkuð vönduð. Aðalsamanburðarfullyrðingin — að Reykjavík hafi 23 borgarfulltrúa í fullu starfi á móti um það bil 8 í öðrum norrænum höfuðborgum sem þjóna fimm sinnum stærri íbúafjölda — er nákvæm, studd nafngreindri heimild (neðanmálsgrein [1]) og nægilega skýr til að hægt sé að sannreyna hana. Sagan af stiganum í Hörpunni (neðanmálsgrein [2]) er vel valin sem áþreifanlegt dæmi um skriffinnsku frekar en lauslega höfð til skrauts. Röksemdafærslan flæðir rökrétt: kostnaður við yfirbygginguna → menningarleg smitáhrif um alla skipulagsheildi → umsýslukostnaður á hvern íbúa 50% yfir sambærilegum sveitarfélögum. Veikasti hlekkurinn er samanburðurinn við Reykjanesbæ og Garðabæ, sem settur er fram án heimildar — tilvísun í nafngreinda skýrslu eða fjárhagsáætlun hefði styrkt fullyrðinguna verulega. Greinin sneiðir jafnframt framhjá sterkustu mótrökunum: að beinkjörin borgarstjórn í fullu starfi gæti í raun tryggt meiri lýðræðislega ábyrgð en fámenn framkvæmdastjórn, sem er einmitt sú röksemd sem gagnrýnendur norræna fyrirkomulagsins myndu beita. Hefði höfundur viðurkennt þessa mótbáru og hrakið hana, hefði meginþesið verið óhagganlegri. Að öllu samanlögðu er þetta vel uppbyggð stefnumótunarröksemd sem byggir á raunverulegum samanburðargögnum, ekki einungis mælskulist í búningi greiningar.
